Laten we eerlijk zijn: stiekem zijn bijna alle ouders onbewust auditie aan het doen voor de rol van ‘ouder van het jaar’. De één doet dat door een perfecte opvoeding na te streven. De ander door geen suiker te geven. Weer een ander zorgt ervoor dat de kinderen er altijd tiptop uitzien, met matchende jasjes, gezonde trommeltjes en een Pinterest-waardige verjaardagstafel.
We kennen allemaal wel zo’n moeder waarvan je denkt: die heeft het écht voor elkaar. Zo’n vrouw die ogenschijnlijk fluitend door het leven fietst met drie strak aangeklede kinderen op de bakfiets, allemaal tegelijk een appel etend. Een knappe man die haar verrast met cadeautjes en romantische weekendjes weg. Of zo’n vader die tussen werk, sporten en verbouwen door óók nog het favoriete voorleesboek uit zijn hoofd kent en altijd tijd lijkt te hebben voor quality time.
Maar geloof me:
ook zij zitten weleens zuchtend op de wc met hun telefoon in hun hand, zich afvragend waar het precies misging toen hun kind zijn boterham in de plantenbak smeerde. Want de waarheid is veel rommeliger. Veel menselijker.
Ouderschap is chaos. Het is liefde en frustratie tegelijk. Snotneuzen, schuldgevoel, knuffels, overprikkeling en vervolgens compleet smelten omdat je kind iets onhandigs liefs zegt.
Jullie overdrijven toch?
Ik sprak ooit een moeder die me vertelde dat ze haar pasgeboren baby ontzettend lief vond… maar niet per se knap. Iedereen bleef maar zeggen: “Wat een prachtig kindje!” En zij dacht alleen maar: “Jullie overdrijven toch?” Ze vertelde het lachend, maar ook met schaamte. Alsof ze iets verschrikkelijks bekende. Alsof je als moeder automatisch hoort te vinden dat je pasgeboren baby de mooiste baby ter wereld is.
Terwijl we eerlijk mogen zijn: de meeste pasgeboren baby’s hebben in het begin iets van een oude man, een rozijntje of een verward buitenaards wezentje. Juist dát zijn de verhalen die we meer zouden moeten delen. Niet omdat we ondankbaar zijn. Maar omdat eerlijkheid lucht geeft. Want waarom proberen we toch zo massaal dat perfecte plaatje na te jagen? Waarom hebben zoveel ouders het gevoel dat anderen het beter doen? Dat zij iets missen? Dat ze falen zodra ze het niet allemaal onder controle hebben?
Ik denk dat het komt doordat we te weinig het echte verhaal delen. Niet dat verhaal waarin je zegt dat je gisteren zó moe was dat je even wilde wegrijden naar een hotelkamer met stilte en een cappuccino. Niet dat verhaal waarin je toegeeft dat ouderschap soms eenzaam voelt, zelfs wanneer je nooit alleen bent. Niet dat moment waarop je denkt: “Is dit het nou?”
Om je vervolgens direct schuldig te voelen dat je dat dacht. Maar juist dát verhaal verdient ruimte.
De echte verhalen
De kwetsbare momenten. De rauwe werkelijkheid waar liefde en uitputting tegelijk bestaan. Want zodra iemand eerlijk zegt: “Ik vind het soms echt zwaar,” voelt een ander ineens opluchting. “Oh gelukkig… bij jou ook?”
En misschien is dat precies waar we meer van nodig hebben.
Meer: “Kom, koffie.”
Meer: “Ik snap je.”
Meer: “Ik dacht dat ik de enige was.”
Want uiteindelijk onthouden kinderen later niet of hun lunchbox Pinterest-waardig was. Ze onthouden hoe veilig het voelde om zichzelf te mogen zijn. En misschien begint dat wel bij ouders die dat óók durven.
Dus laten we wat vaker eerlijk zijn. Niet perfect. Wel echt.
Meer weten over mijn begeleiding en mijn New Mom Plan?
